دل من شکوه نکن ... دنیا وفا نداره

آمد و رفت ....

در شهر دلم مسافری آمد و رفت

در کوچه ی چشمم عابری آمد و رفت

او نیز همین گونه به خود می گوید! ....

یک روز غروب شاعری آمد و رفت

من باد نیستم

اما همیشه تشنه ی فریاد بوده ام

دیوار نیستم

اما اسیر پنجه ی بیداد بوده ام

نقشی درون آینه ی سرد نیستم

زیرا هر آنچه هستم بی درد نیستم :

+ نوشته شده در جمعه 17 آذر1385ساعت 1:11 توسط بهاره |